en ook over het imago van de 1e Almeerse Stadsdichter (officieel tot 1 oktober 2011)

Het Kerstverhaal van...Mario Withoud

Kerstverhaal

Er was eens een vrouw die Anita heette. Omdat ze nooit iets leuk vond, werd ze geen Anita maar “Nieta” genoemd. Nieta had een hekel aan mannen maar ook aan vrouwen. Naast mensen, had ze ook een hekel aan dieren en de meeste planten. Er waren natuurlijk ook planten en dingen waar ze geen hekel aan had. Geschilde aardappels bijvoorbeeld of kokosmelk bij roggebrood met pindakaas. Maar aan gebeurtenissen – feesten en partijtjes, bijeenkomsten – had Nieta een hekel.

Op een dag in de winter zit Nieta voor zich uit te staren op de bank. Ze staat op van haar plekje bij de kachel en loopt naar het raam. Overal omlijsten lampjes ramen. Sommigen in de straat hebben zelfs lampjes in de kerstboom in de tuin. Hier en daar ligt zelfs nog wat sneeuw van een paar dagen terug. Nieta denkt aan de winkelstraat verderop. De collectebus van het Leger des Heils, de kerstman met een baard waar geen enkele moeite is gedaan om te verhullen dat hij nep is…

Ze vond werkelijk niks leuk. Maar van alle mensen, dieren, planten en dingen waar ze een hekel aan had, had Nieta het meest een hekel aan kerst! “Oh dennenboom/wat zijn uw taken levenloos/ Ik heb u laatst in bos zien staan / toen zaten er nog naalden aan.”, zingt ze. Ze klappertandt wat; er zit een barst in het raam, die weliswaar door de ijsvorming ijs geen wind meer doorlaat, maar wel kou uitstraalt.

Er loopt een rilling over haar rug, die niet van kou is. De rilling is er omdat ze denkt aan de volle winkels. Het zogenaamd gezellig glim- lachend winkelpersoneel dat het helemaal niet erg vindt dat iedereen allemaal tegelijk inkopen komt doen. Mensen die zogenaamd gezellig geld uitgeven dat ze niet kunnen of willen missen, inwendig vloekend dat ze niet eerder dan vlak voor kerst al die cadeautjes zijn gaan kopen. Cadeautjes waarvoor amper nog plaats is in de al volle tassen.

“Winkelbel, winkelbel”, zingt Nieta zacht op de melodie van Jingle Bells. “Winkelbel, winkelbel/wat rammel je weer hard.” Klappertandend gaat ze weer bij de kachel zitten. “Kerst, de eenzaamste tijd van het jaar”, mompelt ze. Dan besluit ze dat - al is het bijna kerst – ze wel weer genoeg gezongen en gepraat heeft.

Twee huizen verderop hoort ze haar buurvrouw bezoek verwelkomen. Als de brievenbus kleppert, schiet Nieta overeind naar de gang. Van alles wat ze haat aan kerst, haat ze kerstkaarten het meest. Ze vloekt als ze een kerstkaart op de mat ziet liggen. Nieta trekt haar deur open en kijkt vuil naar de postbode, met zijn vrolijk bedoelde kerstmuts. ”Houd die troep bij je”, snauwt Nieta. “Ik moet geen kerstkaart van mensen van wie ik alleen met kerst iets hoor.” De postbode zet zijn muts recht. Nieta gromt: “Het hele jaar zie ik niemand. Geen bezoekje, geen telefoontje... En dan met kerst ineens een kaartje sturen!! Houd bij je die troep!”

De postbode hapt naar lucht als Nieta de kaart van de mat pakt en die naar zijn hoofd gooit. “Stuur maar naar Afrika!”, gilt ze, “Naar Afrika! Kunnen ze de inkt er uit sabbelen, hebben ze tenminste nog wat te drinken…”

Ze gaat naar binnen, trekt de deur achter zich dicht en neemt direct met grote stappen de trappen naar zolder. “Nooit hoor je iets", ”klaagt Nieta tegen zichzelf, “Geen bezoekje, geen telefoontje en omdat het kerst is een nietszeggend kaartje?”

Met een plankje in haar hand komt ze van zolder terug. Ze loopt met het plankje – iets groter dan de brievenbus - en hamer en spijkers naar de deur. Nog voor ze heeft kunnen kijken of het plankje daadwerkelijk de brievenbus kan barricaderen, gaat de telefoon. Ze schrikt. Dan schudt Nieta nee. De telefoon gaat weer over. Dat is niet voor haar, besluit ze. Het is vast verkeerd verbonden. Ze pakt evengoed de telefoon op, zegt haar naam en luistert even. Nieta ziet er ineens jaren jonger uit als ze hoort wie er aan de lijn is. Met een gemeende glimlach op haar gezicht zegt ze: “Wat leuk dat je belt!”

Mario Withoud

Bang zijn ligt niet in mijn aard. Deels is dat genetisch bepaald. (Mijn vader is op zijn 80^e nog altijd voor niemand bang) Deels komt dat doordat ik in een Amsterdamse volkswijk ben opgegroeid. Uiteindelijk zit het in mijn karakter om “vrij en onverveerd” te zijn.

Op mijn 33^e ben ik verhuisd naar Almere. In die twaalfeneenhalf jaar Almere zijn er meer dan tien fietsen van mijn vriendin en mij gestolen. Een paar van die fietsen uit de afgesloten tuin van onze Almeerse doorzonwoning. Er is twee keer bij ons ingebroken. Beide keren lagen we boven de rustige slaap der rechtvaardigen te slapen. Ook heb ik een keer een inbreker betrapt die met behulp van een baksteen bezig was het huis naast ons te betreden. Het huis naast ons dat later een professionele wietplantage bleek te bevatten.

Het toppunt was dat mijn vriendin in een tunneltje overvallen werd door wat zij een jeugdbende noemt en ik een groep jongens. De ironie wil dat die overval op tien meter afstand was van het hoofdkantoor van de Almeerse Stadswachten; Veiligheidstoezicht Almere.

Vrijwel al die malen dat “we” slachtoffer waren, heeft de politie haar best gedaan. Voor zover ik kan inschatten heeft ook de gemeente toen niets nagelaten. Zowel bij het oplossen als het voorkomen van diefstal, inbraak en overval hebben handhavers en gemeente gedaan wat ze konden. Natuurlijk: er zijn te weinig agenten. Maar met meer agenten was ook niet voorkomen dat mijn vriendin en ik onderdeel werden van de criminaliteitsstatistieken. Over de hele wereld lijken mensen immers kwetsbaarder te worden. Steeds vaker zijn ze slachtoffer van de verslechterde mentaliteit van de medemens. Almere zal daar geen uitzondering op zijn.

Ik wil niet leven in angst. Mijn vriendin ook niet. Voor mezelf sprekend vind ik Almere nog altijd een veilige stad. Mijn vriendin heeft echter lang tunneltjes gemeden en controleert nu elke avond of er geen breekijzer tussen onze ramen gezet kan worden. Bang ben ik nog altijd niet. Maar ik moet toegeven dat ik eerder dan vroeger ’s nachts wakker word van vreemde geluiden rond of in mijn huis.

Journalisten zijn niet van het Leger des Heils. Journalisten moeten- net als iedereen – geld verdienen om de rekeningen te betalen. Dat geldt ook voor de krant of omroep waar ze voor werken. Daarbij is er een verschil tussen nieuws brengen en dat nieuws duiden door dieper in te gaan op de oorzaak of gevolg van een nieuwsfeit. Iedereen snapt dat puur het nieuws brengen minder geld kost dan ingaan op de achtergrond van dat nieuws. (Dit los van het feit dat mensen minder dan vroeger interesse in (langere) achtergrondverhalen hebben). “Slechts” het nieuws brengen kost minder tijd en mankracht dan er dieper op ingaan. Dat uitzoeken en graven kost budget en geld hebben de meeste kranten en omroepen te weinig. Dat kranten en omroepen te maken hebben met teruglopende inkomsten komt omdat ze minder leden en adverteerders hebben. Teruglopende inkomsten spelen over heel de wereld een rol. Dus ook in Almere.

In Almere hebben we een aantal huis-aan-huisbladen en Omroep Flevoland om ons op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in onze stad. Dat doen ze vooral door het nieuws te brengen. Zogeheten onderzoeksjournalistiek is er niet veel in onze stad. Ik denk niet dat daardoor allerlei schandalen in de doofpot verdwijnen. Maar zeker kunnen u en ik dat natuurlijk niet weten.

Daarnaast speelt er genoeg in Almere waar meer over te vertellen valt. Ik noem maar wat: hoe gewenst en realistisch is de groei van Almere nog? Hoe staat het hier werkelijk met de criminaliteit? Valt die criminaliteit mee zoals de burgemeester zegt of heeft de PVV gelijk? Waarom komt zo weinig van de cultuursubsidie terecht bij kunstenaars? Hoe kan Almere zo’n voorbeeldige fietsstad zijn en tegelijk moeilijk doen over fatsoenlijke fietsenstallingen?

Waarom journalisten dat niet uitdiepen? Regelmatig zal dat uit gebrek aan mankracht zijn. Er is domweg het geld niet voor. En waarom dat geld er niet is? Omdat er te weinig Almeerders zijn die voor het Almeerse nieuws willen betalen. Daarom hebben we hier alleen gratis huis-aan-huisbladen.

Een paar keer slaat Hans Snel namelijk de spijker op zijn kop. Bijvoorbeeld als hij in het afscheidsinterview zegt: "Almeerders hebben een soort minderwaardigheidscomplex en hebben daardoor altijd het idee dat zij moeten benadrukken dat alles wat hier gebeurt zo ontzettend bijzonder is. Daar ben ik nooit in meegegaan. Natuurlijk, er gebeurt hier ook veel, maar niet alles is uitzonderlijk."

Geen misverstand: ik ben trots op Almere... Maar ik heb geen oogkleppen op. Net als ACM-directeur Snel zie ik een verschil tussen wat Almeerders bijzonder vinden en wat werkelijk bijzonder is. En dat Almeerse minderwaardigheidscomplex is deels gebaseerd op onwetendheid van niet-Almeerders. Daar moet je gewoon grappen over maken. Vraagt iemand uit Amsterdam waar ik vandaan kom, antwoord ik glimlachend: "Uit Almere maar verder gaat goed met me...".

Dat onterechte negatieve beeld van Almere moet je natuurlijk bestrijden. Marketing en andere promotiemiddelen zijn daar uitstekend geschikt voor. Maar ook een marketeer heeft zich te schikken in de keuzes en het beschikbare budget van zijn opdrachtgever. De ACM-directeur geeft aan daar soms mee te hebben geworsteld. Zo zegt hij: "Ik heb wel eens kritiek gekregen dat ik Almere niet heb willen positioneren als sportstad bijvoorbeeld. Maar wees toch reëel, er is een voetbalclub die lange tijd onderaan bungelde in de Jupiler League, ging de volleybalclub failliet en sport de gemiddelde Almeerder maar weinig."

Een tijd terug heb ik op het Buitenhout College les gegeven in “Dichterlijk Denken en Schrijven”. Ik herinner me de eerste keer dat ik op het Buitenhout College kwam. Aan de buitenkant van het hek om de school een bord. Op dat bord een waarschuwing dat onbevoegden het terrein niet mogen betreden. Verder op het schoolplein een waarschuwing voor leerlingen om in de pauze juist binnen de hekken te blijven. Voor de buitendeur van het Buitenhout College op de grond een groot ijzeren rooster, om leerlingen de resten van buiten af te laten vegen. Zijn de deuren voorbij dat ijzeren rooster gepasseerd, betreed je een soort sluis. Zoals bij laboratoria om geen infecties over te brengen. Binnen, in de grote hal voel je het leven bruisen in de nog zo jonge harten. Zeker als er pauze is, het door elkaar krioelt, gilt en giert, voel je de energie van de jongeren heen en weer stuiteren. Van de muren tegen de hoge plafonds, via de vloer over het lange eind van de zaal. Hier gebeurt iets.

Op het BHC was er een jongen in ‘mijn klas' die zijn oordopjes in had en in zichzelf gekeerd achter zijn tafeltje zat. Toen ik voor hem ging staan verstond hij mijn vraag niet. Na wat manende gebaren van mij, haalde hij één dopje eruit. Ik zei het onbeleefd te vinden dat hij met zijn oortelefoon inzat terwijl ik praatte. De jongen zelf vond dat hij me al tegemoet was gekomen door met maar één oor naar muziek te luisteren. De leraar Nederlands op het Ingenieur Lely lyceum had destijds met een reden op bord geschreven dat we broodkruimels op de rok van het universum zijn. De leraar deed dat om mij op mijn plaats te zetten. Ik was namelijk ontzettend aan het klieren tijdens de les.

Dat het Weerwater een prachtige plek is, zal menig Almeerder beamen. Ook zal menig Almeerder vinden dat het Weerwater meer benut kan worden. Verder zal menig Almeerder erkennen dat Almere een stad is die bruist van de ideeën en initiatieven. Dat sommige van die initiatieven helaas niet zozeer creatief als wel waanzin zijn, is genoegzaam bekend.

Een idee dat fantasievol maar tegelijk realistisch is, vormt de Floriade 2022. Zo’n Floriade is een wereldtentoonstelling waaraan op uitnodiging van de Staat der Nederlanden tientallen landen een bijdrage leveren. Het idee is om in 2022 in Almere die Floriade te organiseren. Een mogelijke plek daarvoor is een centrale stadslocatie. Te weten het Weerwater en de grond er omheen richting bedrijventerrein De Steiger en het Kasteel.

Enkele knappe en verantwoordelijke koppen hebben zich over dat Floriade-idee gebogen. Achter die knappe koppen staan organisaties als de Kamer van Koophandel, Vereniging Bedrijfskring Almere en de Rabobank. Inderdaad: geen organisaties die zomaar wat doen of beweren. Dus als die drie organisaties een rapport uitbrengen waarin over de Floriade staat “dat het een potentieel kansrijk project is voor het regionale ondernemersklimaat c.q. voor de economie”, neem ik dat serieus. Uit dat rapport blijkt dat Almere voordeel heeft bij het project Floriade. Zo’n Floriade kost dus niet alleen maar geld. Zowel qua economie als uitstraling levert het ook iets op. Niet alleen in 2022 en de jaren daarna. De Floriade heeft immers een voorbereidingstijd van 10 jaar. In die periode zal er ook genoeg publicitaire en inhoudelijke aandacht zijn voor het organiserende Almere.

Nee, ik zeg niet dat er nu direct tussen de 300 en 600 miljoen op tafel gelegd moet worden. (Bedragen waar Almere tussen de 12% en 18% van zou moeten betalen). Wel zeg ik: neem dit serieus. Bekijk dit idee goed. Weeg de voor- en nadelen af. Maar wees vooral niet bang. Laat angst je niet weerhouden van het organiseren van de Floriade. Kijk immers naar welke organisaties achter dit idee staan. Partijen als de Rabobank doen dat niet zomaar, ze maken geen grappen als het om geld gaat.

Onlangs organiseerde Omroep Flevoland een verkiezing. Het ging om wie “De Held van Flevoland” is. Maar wat is precies een held? Verschillende woordenboeken en encyclopedieën sloeg ik er op na. Samengevat is een held iemand die moed toont en niet aan het eigen belang denkt. Het is wel vereist dat dit heldendom uit een daad blijkt. Oorlogen en andere rampspoed zijn een kans om held te worden. Een held kan ook iemand zijn die op andere wijze voorbeeldig is. Mede daarom wordt tegenwoordig menig beroemdheid als held gezien. Vandaar ook de variatie op het lijstje mogelijke helden van Flevoland. Op die lijst stonden bekende Flevolanders als Ali B. en Klaas Wilting, maar ook Cornelis Lely, diverse politici en enkele ondernemers.

Een Drontense ondernemer heeft de verkiezingen gewonnen. Dat Meine Breemhaar nu “De Held van Flevoland” is, heeft kritiek opgeleverd. Maar Flevoland is een ondernemende provincie dus is het niet onlogisch dat een zakenman wint. Of nu juist Breemhaar de ondernemende held is, moeten andere mensen maar uitmaken. Ik heb wel verstand van ondernemen maar weet te weinig van Breemhaar om te beoordelen of de kritiek op hem klopt. Ali B. werd trouwens 2e en Klaas Wilting 30^e met 18 stemmen. Klaas stond nog altijd 16 plaatsen hoger dan burgemeester Jorritsma met 7 stemmen… Zelf heb ik mijn stem uitgebracht op de man aan wie heel Flevoland te danken is: Cornelis Lely. De doorzetter die met veel persoonlijke opoffering jarenlang vocht voor het inpolderen. Grote Held Cornelis werd 6e. Zo gaan die dingen tegenwoordig.

Om thuis een vinger aan de pols te houden hebben we ook hier een heldenverkiezing gehouden. Er waren twee uit te brengen stemmen en twee kandidaten. Wie was bij ons thuis de held? Ik stemde op mijn vriendin en zij op mij. Dat werkte dus niet. Dus stemden we nog een keer. Maar zij mocht niet op mij stemmen en ik niet op haar. Vanochtend werd ik wakker met een regel uit een liedje. De hele dag zit die regel al in mijn hoofd: “Met goede zin en zonder geld, zo ben ik mijn eigen held.”

De telefoon gaat. Het is een voor mij onbekend nummer. Ik neem op. Het is een journalist. Hij wil weten hoe ik als stadsdichter sta tegenover de plannen van de stad Utrecht om meer samen te werken met Amsterdam en Almere. Ook Almere is enthousiast over deze zogenoemde metropoolregio. Het doel ervan is meer afstemming op diverse gebieden. De bedoeling is NIET om van de drie steden één stad te maken. Ik vertel de journalist dat er desondanks mensen zijn die deze metropoolregio bedreigend vinden. Mensen vrezen onterecht dat ze hun identiteit moeten opgeven. Volgens mij zullen de gebieden namelijk blijven zoals ze zijn. Neem Amsterdam-Oost. Dat is anders dan Amsterdam-Noord en het Almeerse stadsdeel Haven heeft andere kenmerken dan Buiten. Daarbij: hoeveel zogenaamd echte Amsterdammers of Utrechters zijn daar geboren? Heel veel mensen verhuizen toch naar deze steden, meld ik de journalist. De een voor werk, de ander voor studie. Uiteindelijk vormen ze een gezin of willen ze beter wonen en verhuizen ze naar Almere.

“Dus je bent niet bang?” vraagt de journalist. “Nee, ik zie veel voordelen van samenwerking. Zeker als de drie steden niet alleen willen nemen, maar ook geven. Dat is goed voor Amsterdammers, Utrechters en Almeerders.” Zijn laatste vraag is of ik een couplet wil dichten waarin ik mijn mening geef. Een paar uur later mail ik hem het volgende fragment:

PS Ik vrees dus niet dat Almere zijn naam of onafhankelijkheid gaat verliezen. Maar al mocht dat zo zijn. Wat dan nog? In de loop der tijd heeft Amsterdam dorpen en gemeentes als Osdorp, Sloten, Buiksloot, Nieuwendam, Ransdorp en Watergraafsmeer in zich opgenomen. Sommige namen bestaan nog als woonwijken. Andere namen als Weesperkarspel zijn verdwenen. Wie ligt daar nu nog wakker van?

Ook mijn woonplaats wil mee met de vooruitgang. Dat lijkt deels uit angst achter te blijven. Of zoals een lokaal politicus zei: “We moeten op de kaart blijven staan.” (alsof iemand had gedreigd onze gemeente van de kaart te halen)

Als ik op weg naar de supermarkt ben, zie ik veel mensen bij het stadhuis. Er is een raadsvergadering waar van alles wordt besproken, ontdek ik. De boodschappen stel ik uit om een kijkje te nemen in de uitpuilende raadszaal. Ik kom binnen op het moment dat een geducht oppositielid het woord neemt. “Ik begrijp het allemaal wel”, zegt het oppositielid, “maar we moeten dingen in hun proportie zien. We zijn hier niet in Amsterdam. Daar willen ze, om de toeristische aantrekkelijkheid te vergroten, een tweede Anne Frankhuis bouwen. Wij hoeven toch niet aan dergelijke praktijken te doen? Natuurlijk moeten we zorgen dat onze stad aantrekkelijk blijft. En mogen we best met onze buurstad concurreren. Moet het daarbij echter gaan om wie de meeste winkels heeft? Waarom richten wij ons niet op een ander publiek? Waarom proberen we niet bijvoorbeeld een betere klasse restaurants naar onze gemeente te krijgen? Waarom weer McDommerds of in Kentucky Gefrituurde Kip?” “De markt wil dat”, onderbreekt de wethouder hem.

Dat is waar ook. Ik was op weg naar de supermarkt om groenten te halen. Zo onopvallend mogelijk verlaat ik de raadzaal.

Twee dagen later ben ik weer in de stad. Dit keer voor een pondje vis. Op de voorpagina van de krant waar de visboer mijn bestelling inpakt, staat een foto. Op die krantenfoto staan de burgemeester en de wethouder. Ze kijken trots lachend naar een maquette. Op de achtergrond nog net zichtbaar een treurig kijkend oppositieraadslid.

9 oktober 2011: 'Bij de notaris'

Met zijn vele koopwoningen en 'opwaartse verhuisbewegingen' is Almere lang een dorado voor notarissen geweest. Dat notarissen hun geld verbrassen verwacht ik niet want het zijn meestal mensen met veel zelfbeheersing. Vaak is het een bepaald soort mens. Ze lijken net van de strijkplank af te komen en het hoofdhaar is langs een liniaal recht gelegd. Ze spreken duidelijk en correct Nederlands, maar op zachte toon, gelijk een begrafenisondernemer. Notarissen hebben zichzelf volledig onder controle. Types die -als ze per ongeluk een boer laten- een week van slag zijn. Ze zijn kalm en bedaard. Zo kalm en bedaard dat je er zelf haast zenuwachtig van zou worden.

In verband met een verandering in de financiering van mijn huis moest ik laatst bij de notaris zijn. De te verrichten formele handeling betrof het ondertekenen van de vernieuwde hypotheekakte. Je krijgt de hypotheekakte van tevoren toegestuurd opdat je hem door kunt lezen en mogelijke fouten er uit kunt halen.

Natuurlijk lees je die hypotheekakte goed. Omdat het een standaardstuk is, geloof je het echter uiteindelijk wel. Feitelijk controleer je slechts wat je kunt controleren. Mijn naam was goed gespeld en ook mijn geboortedatum, geboorteplaats en geslacht waren niet gewijzigd… Zo’n notaris loopt allerlei dingen na:

'De financiering staat geheel en alleen op uw naam. Heeft u kinderen?' --- 'Niet dat ik weet. Tot op heden heeft zich niemand gemeld.'

'Heeft u al een testament gemaakt?' --- 'Nee, dat nog niet, maar ik zal aan u denken als ik mijn testament op wil maken.'

'Dat is heel aardig van u, maar als notaris mag ik geen begunstigde zijn van de erfenis van een cliënt. Meneer Withoud, u bent hier in verband met de financiering van de Zwenkgrasstraat' --- 'Nou, niet de hele Zwenkgrasstraat, een deel daarvan, het perceel op nummer 9.'

Formeel moet de notaris ook altijd controleren of je de inhoud snapt voordat je akkoord gaat en je handtekening zet. Vandaar dat hij vraagt:

'Stelt u er prijs op dat ik de gehele akte voorlees?' --- 'Ik zou het op prijs stellen als u dat níet doet.'

Ik had ze willen ontwijken maar het was te laat om achter een geparkeerde auto weg te duiken. Gelukkig waren de beide narcisten zo met zichzelf bezig dat ze niemand anders zagen. Zeker mij zagen ze niet staan. Daar liepen de twee mannen. Ik bekeek ze in volle omvang en zong zacht: “twee ballon, twee ballon, twee ballonnetjes.” Twee mannen die duidelijk dachten: “vraag niet wat jij voor de Stadsomroep kunt doen, maar wat de Stadsomroep voor jouw CV kan doen”.

De één is verantwoordelijk voor het wegjagen van vrijwilligers bij de Stadsomroep. De ander is een meester in het subsidie aanvragen. Voor hem is de stadsomroep het zoveelste instrument om nog belangrijker te worden op het goedgelovige stadhuis.

Met die twee heren of met de Stadsomroep wil ik niet bezig zijn. Maar ik laat nu eenmaal het algemeen belang vaak zwaarder wegen dan mijn eigen belang. Vandaar dat ik opnieuw aandacht aan de Stadsomroep besteed. Dat beide mannen de publiciteit bespeelden maakt ontwijken niet makkelijker.

In de krant stond: “De Stadsomroep heeft aardig wat respons gekregen op de oproep om mee te komen praten over de rol en de toekomst van de lokale omroep in Almere …[Er gaven] ongeveer vijftig Almeerders hun visie tijdens een brainstormsessie.”

Ondertussen heb ik wat ooggetuigen van die brainstormsessie gesproken. Van die ooggetuigen begrijp ik dat tweederde van de aanwezigen bestond uit (oud) vrijwilligers en familie daarvan. De eenderde die nieuw was, had vooral het gevoel klapvee te zijn. De ooggetuigen zijn het over het algemeen eens. Daarbij maakt het niet uit of ze ingevoerd zijn of niet. Allemaal hebben ze het gevoel dat er niets verandert bij de stadsomroep. Weer werd er, zoals al jaren lang, geroepen dat er bijvoorbeeld samengewerkt gaat worden met scholen. Er meer sponsors gezocht worden. En waar menigeen op zit te wachten kwam niet aan de orde. Namelijk het terugtreden van het bestuur.

En de centrale vraag werd op de brainstormsessie natuurlijk ook niet gesteld: heeft Almere - zeker in deze vorm - een stadsomroep nodig?

Met dank aan V3. Opgedragen aan talloze goedbedoelende vrijwilligers van Stadsomroep Almere.

Mario Withoud (Amsterdam, 1965) is de officiële stadsdichter van Almere en freelancer op communicatiegebied www.mariowithoud.nl/stadsdichter

26 september 2011: Gedicht van Mario:

Nieuwe attributen in Oude theater

In Almere staat een gebouw stil en verlaten - Verloren te midden van drukke winkelstraten

De Metropole was eens een goedbezet theater - Het publiek een nieuwe plek aan het Weerwater

Een gebouw dat ongezien dagen aanéén reeg - Tot Corio retailvastgoed dat in de gaten kreeg.

Want diep in de Almeerse binnenstad - Een gebouw dat niemand meer betrad

Waar eens elke grote artiest stond - Galmt nu de leegte eenzaam rond

Al de beroemdheden die er optraden - Zijn nu verhuisd voorbij de Esplanade

Dat witte pand leek voorgoed vastgeroest - Maar werd bevrijd door Corio retailvastgoed

Een theaterwet zegt the show must go on - En Primark ziet er een plek onder de zon

Ze gaan het theater nu eindelijk verbouwen - En niks blijft hetzelfde, niks blijft het oude

Slopen en hakken in het harde gegoten beton - Niks blijft hetzelfde want the show must go on

Corio schept, Primark de trekker, ieder hun part - Werken hier samen aan een nieuw winkelhart

Theater de Metropole was stil en verlaten - Witte pand vastgeroest in winkelstraten

Een theaterwet zegt the show must go on - Slopen en hakken in het harde gegoten beton

De tijd gaat weer verder, de klok staat niet stil - Allemaal winkels, ze hebben voor elk wat wils

De bouw gaat nu dan gestaag beginnen - Mijn vriendin wil er vast wel naar binnen

Om te kijken, te winkelen en wat ze ook haalt - k vind het best zolang ze het zelf maar betaalt.

Regio-26 september 2011 - gepubliceerd in LifeStyle/Wonen

De mening van... Mario Withoud op 20 september 2011

Steeds weer die Stadsomroep

Bij het plaatsnemen aan het cafétafeltje had ik geknikt naar Z.X. en U.V. aan het tafeltje naast me. Ik kende ze vaag als collega-vrijwilligers bij de stadsomroep. Omdat mijn afspraak verlaat was kon ik me richten op wat Z.X en U.V. zeiden. Ze bespraken de stadsomroep. De recente ontwikkelingen bij de omroep die niets nieuws inhielden, meer een herhaling van zetten waren. Ze hadden het idee dat ego’s van bepaalde topmensen nog altijd belangrijker waren dan de stadsomroep zelf.

Z.X. en U.V waren beter ingevoerd dan ik. Zo bespraken ze het nieuwe hoofd; bestuurspenningmeester Bert W. "Ik snap het niet", zei Z.X. , "Al jaren overschrijdt het bestuur van de omroep hun zittingstermijn. Ze hadden beloofd af te treden. Nu treden bepaalde bestuursleden eindelijk af. Maar in plaats van bestuurslid wordt die Bert W. hoofd van de omroep." U.V. knikte: "Zoals Poetin geen president van Rusland meer is maar minister-president."

U.V meldde dat er een stuurgroep was die een brainstormavond over de stadsomroep organiseerde. Z.X. begon zo hard te lachen dat hij er in leek te stikken. "Och een stuurgroep", hervond Z.X. zichzelf, "Weet je dat één van de leden van die kakelverse stuurgroep al weer opgestapt is? Dat opgestapte stuurgroeplid voorziet namelijk dat alles bij het oude blijf. En dan is er nog een stationmanager die roept dat we het verleden moeten vergeten."

Z.X. zweeg even. "Vergeven en vergeten ben ik helemaal voor. Mij hoor je niet meer over Duitsers… Maar dat kon alleen omdat Hitler en zijn kliek opgerot waren." Ik overwoog om me in het gesprek te mengen want dit klonk wel erg bot. Maar ik bleef zitten en luisterde verder.

"Wat doe je er aan", vroeg U.V. zich moedeloos af. Ze namen ieder een slok bier. "De gemeenteraad zou iets kunnen doen", opperde U.V. "Inhoudelijk mag de gemeente zich niet met de stadsomroep bemoeien", zei Z.X. nog een slokje nemend, "Wat de gemeenteraad wel kan doen is weigeren om een organisatie te subsidiëren waar het chronisch rommelt."

Ik dronk mijn glas wijn leeg en benijdde de gemeenteraad niet.

Mario Withoud (A'dam 1965) is de officiële stadsdichter van Almere en free-lancer op communicatiegebied > www.mariowithoud.nl

In februari 2010 was ik één van de Almeerders die Stephan Sanders in zijn door de gemeente betaalde schrijversappartement ontving. Sanders zou een boek schrijven.

Een literator een boek over Almere laten schrijven leek me een goed idee van de gemeente. Wel vroeg ik me af waarom er geen Almeerse schrijver was gekozen voor dit project. Die Almeerse schrijvers wilden toch ook wel een tijd hun huisvestinglasten door de gemeente laten betalen?

Het schrijversappartement was gevuld met zo’n 75 Almeerders die de Alombekende Auteur welkom heetten. Sommige aanwezigen leken op hun knieën te willen vallen om vervolgens de auteurshand te kussen. In de toespraken werd Almere afgeschilderd als een gemeente met een rijk en hoogwaardig cultureel leven.

Ik bekeek de om Sanders verzamelde culturele elite, althans de mensen die zich daartoe waanden.

Buiten Sanders waren er slechts zo’n 8 mensen die zelf iets van culturele waarde konden scheppen. Van de pakweg 75 aanwezigen waren er maar een paar géén ambtenaar, voorzitter van een culturele vereniging of penningmeester van een club voor architectuurbewonderaars. En deze receptie in het schrijversappartement was dan één van hoogtepunten met de Almeerse culturele elite. Als je al die toespraken hoorde was Almere een culturele paradijs. Maar op bepaalde cultuurgebieden was – en is! – onze stad onvolwassen. Het culturele leven is hier nog te vaak een parodie. Het culturele leven bestaat te veel uit doen alsof. Net zoals kinderen vader en moedertje spelen maar het niet echt zijn.

Zo’n boek over Almere echter, geschreven door een heuse schrijver, dat leek me nou juist een goed idee.

Alleen waar blijft dat boek?

En wat klopt er van het bericht dat het boek niet meer wordt dan een bundeling van wat columns? Graag zou ik nog altijd dit project willen verdedigen. Maar hoe?

Colette Bertram van de PVV noemt het project "mislukte cultuurkul". Een reactie die van de PVV te verwachten valt. Maar de PVV is wellicht terecht verbijsterd dat dit allemaal kan. Ik vrees dat de PVV geen uitzondering is. Menig Almeerder zal dit zien als een bewijs dat cultuurgeld-verslindende flauwekul is. En dat is jammer. Heel jammer!

Mario Withoud (Amsterdam, 1965) is de officiële stadsdichter van Almere en freelancer op communicatiegebied www.mariowithoud.nl/stadsdichter

----------------------------------------

klik ook > HIER en ga naar 10 september 2011

juni 2011: Stadsdichter Mario is boos op gemeente Almere....en terecht!

Op Omroep Flevoland is veel info te vinden klik> HIER plus een filmpje

Dokter Liefde

Wanneer de pijn

de tranen uit de ogen perst

of als de weelde te veel wordt,

is een telefoontje genoeg.

Hij is vierentwintig uur per dag bereikbaar.

Ook voor niet echte noodgevallen.

Zonder zorgen

voert hij zijn hoopgevende taak uit.

De handen onderzoeken zacht,

voorzichtig en toch vastberaden.

Een kwestie van vanzelf meeleven.

Zijn witte jas niet altijd onbevlekt,

maar raken doet het hem nooit.

Slechts van schampen is sprake.

Omdat hij hier en daar

een littekentje achterlaat,

is respect niet alles wat hij ontmoet.

Daarom schuiven de verpleegsters

aan de kant, als over de gangen galmt:

Dokter Liefde...

Oproep voor Dokter Liefde.

Mario 22-2-2011

5 februari 2011: Vrijheid van meningsuiting belangrijk maar bewust belasteren is heel wat anders....

dat wilde ik ff kwijt...mijn mening dus (imagovanalmere)

2010

13 en 27 november 2010: cabaretesk optreden van Almeerse Stadsdichter Mario

.......het ‘verboden gedicht’ .....

De Almeerse Stadsdichter Mario Withoud brengt op 13 en 27 november 2010 een cabaretprogramma over Almere. In deze voorstelling is ook het omstreden anti-PVV-gedicht te horen, dat leidde tot vragen in de gemeenteraad en veel mediabelangstelling, tot over de grens.

Mario heeft als stadsdichter verschillende rollen. Hij is de hofnar en de bard van de stad. Hij gaat bewust het grijze gebied tussen politiek, gemeente en burgerij niet uit de weg. Zoekt soms het conflict maar vaker uit hij zijn persoonlijke liefde voor stad en mensen. Omstreden en geliefd. In ieder geval spraakmakend. De veelal humorvolle gedichten variëren van vrolijke korte stukjes tot serieus en filosofisch. Liedjes en korte filmpjes laten een andere kant van Mario zien. Dat doet hij samen met gitarist Sander Hoek. Deze voorstelling is een ‘must’ voor Almeerders die de stad in hun hart hebben gesloten.

klik HIER en scroll naar zaterdag 2 oktober 2010 (verslag - met filmpjes) van hun eerste optreden)

De VPRO schreef lovend over zijn voorprogramma tijdens de cultuurnacht:' een toegankelijk spel met woorden, muziek, emoties en gedachten; kortom: wat Mario doet, is voor iedereen te begrijpen. Met elke voorstelling brengt Mario Withoud nieuw werk!!

De optredens zijn zaterdag 13/1 en 27/11/2010 (15:15uur) in de Nieuwe Zaal van de Nieuwe Bieb op het Stadhuisplein. Kaarten (à 7,50) aan de zaal en in de voorverkoop bij Le Baron, Grote Markt en Platenhuis ’t Oor, Brouwerstraat - Almere meer info > Mario Withoud

voor het gedicht > bericht hieronder!

Gedicht van de Almeerse stadsdichter Mario Withoud

(dit gedicht is al van 4 maart 2010 (net vóór de Verkiezingen) maar nu ineens in het (politieke) nieuws)

(gedicht is al van 4 maart 2010, maar nu ineens in het (politieke) nieuws)

'Bid richting Venlo'

Het kind dat ik ook nog ben dat voelt zich niet echt gewenst. De ogen droog en hetgeen jij zegt. Je slaat toch alles onder me weg als je mijn geloof ideologie noemt. Door mijn aderen stroomt Coca-Cola en cholesterol van McDonalds net als bij anderen uit Holland. Om hoe ik bid behoor ik tot de vijfde colonne die het land bedreigt.Volgens jou deug ik niet en wil ik niets maar wil ik wel iedereen overheersen is de trommel waar je steeds op slaat. Vertel wat kan ik doen aan andermans daden al hebben we hetzelfde geloof dat volgens jou dus een ideologie is.

Van Geert mag je niet bidden naar Mekka - kniel richting Venlo - niet naar Mekka - Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo

Schelden is een makkelijker uitlaatklep voor frustratie dan samen zomer brengen in het witte winterhart. De populaire standpunten raken nooit uitverkocht. Een sigarettenfabriek die roken voor kinderen aanprijst. Weerloos alles dat van waarde is. Kunst en cultuur zijn nutteloos. Maar weet je wat het rare is - zonder is stads- leven vruchteloos - alles wat een bestaan charme geeft - waarom je het bekende anders beleeft. Maar zelf nadenken is verboden. Creatief zijn is niet meer nodig want iets dat tot een mening aanzet bedreigt natuurlijk het blonde kabinet.

Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo - Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo.

Een verslaafde is geen vrij man. Een kiezer is besluiteloos. De mens door doelloosheid gedreven. Intelligent als jij bent zul je dat weten. Als je naar het gepeupel luistert is angst wat ons samenkluistert. Belangrijke beslissingen neem je niet uit naam van de kapperschool. Nou blond haar zal me best goed staan - alleen mag ik geen honkbalpetje op. De manier waarop ik mee mag doen is met blauwe contactlenzen in. En je hebt persoonsbeveiliging - ook ik vind dat verschrikkelijk - want jij moet kunnen zeggen wat je vindt net als ik toch.

Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo - Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo

Zwijg over je coupe, je geverfde haar. Waar ik bij was een blonde coup d’etat - Ik weet niet welke strijd je uitvocht van mij hoeft het niet, die kruistocht. Lage huizen, veel lucht, toch benauwt mijn plek, de stad waarin ik wil wonen want wie van mijn buren is het die jou tot koning van het wantrouwen tronen. Iemand moet toch de schuld krijgen als het vee een keer zure melk geeft en het volk ontevreden blijft zwijgen. Ze willen niet alleen brood en spelen ook een zwart schaap om haat te delen. heksen, joden, zigeuners, homo’s, negers, gastarbeiders in buitenwijken - nu zijn de islamieten aan de beurt.

Van Geert mag je niet bidden naar Mekka - kniel richting Venlo - niet naar Mekka - Van Geert mag dat niet - bid richting Venlo - bid richting Venlo

Almere, een stad gebouwd door en voor mensen van her en der, heeft geen oude wijken of problemen nodig om ontevreden te zijn. Ha buurman, hard gewerkt? Met de vrouw ook alles goed? Bid je wel de juiste kant op! Het wachten is op een Marinus van der Lubbe die het stadhuis afbrandt met een hoofddoek om. Het teken waarop men ingrijpt en stadscommando’s hun waarde zullen bewijzen, dag en nacht klinken overal in Almere sirenes en er komt veel woonruimte vrij.

(De PVV heeft gisteren een flink aantal zetels gehaald bij de gemeenteraadsverkiezingen. Het volk heeft gesproken. Gerard Reve: Wat wil het volk? Niet veel goeds, dat is zeker'' .) (gestart met gedicht in Montpellier juli 2009, 'wereldkundig' gemaakt in Almere 4 maart 2010)

-------------------------------------------------------------------------------------------

Zó, en nu kan iedereen zijn/haar eigen mening vormen ;-)

(dit gedicht is integraal geplaatst, zonder kommentaar van Kunst-enzo)

-------------------------------------------------------------------------------------------

> 'F-i-l-l-e-m-p-j-e' op ARTE-TV

vanaf zaterdag 2 oktober 2010: Stadsdichter met muzikaal cabaret in nieuwe Bieb

klik op foto voor filmpje

Stadsdichter Mario Withoud: 'Een koopwoning in Kruidenwijk en ander Almeers geluk'

Vanaf 2 oktober 2010 brengt de Almeerse Stadsdichter Mario Withoud, samen met gitarist Sander Hoek, 4 cabaretprogramma’s over Almere in de nieuwe Bieb. Het zijn meestal gedichten met humor, soms met serieuze ondertoon, maar nu ook met liedjes en korte filmjes. De voorstelling duurt minimaal een uur en is aan te bevelen voor Almeerders die wel iets hebben met Almere.

klik op foto voor filmpje (Sander Hoek tokkelt) klik op foto voor filmpje igm

NB In iedere voorstelling gaat Mario Withoud óók nieuw werk lanceren.

klik op foto voor filmpje

(Mokum verzuipt)

klik op foto voor filmpje

(mijn vriend T )

De optredens zijn zaterdag 2/10, 13/11/27/11 en 11/12 (aanvang 15:15) in de Nieuwe Zaal van de Nieuwe Bieb op het Stadhuisplein. Kaarten (à 7,50) in de voorverkoop bij Le Baron (Grote Markt), Platenhuis ’t Oor (Brouwerstraat) www.mariowithoud.nl/stadsdichter

"Ik schreef al gedichten – ook over Almere - voordat ik voor de PvdA aktief werd"

.....aldus Mario Withoud, sinds 2008 Stadsdichter van Almere.

Laat Kunst-enzo nu altijd gedacht hebben dat onze Almeerse Stadsdichter 2 petten op had....en dat is niet zo gek want 'iedereen' kent Mario Withoud als een aktief lid van de lokale PvdA. Tot 2003/'04 was hij zelfs voorzitter van die partij. Ook heeft Withoud daarna in 2005 een poosje aktief meegedaan om HOPLA (HerOplevingPolitiekLevenAlmere) van de grond te krijgen. Daaraan deden alle toenmalige partijen mee, in discussies, debatten met lokale en landelijke 'kopstukken', bijvoorbeeld 'een referendum over de Europese grondwet'.

Withoud was in 2005 ook te gast bij het radioprogramma 'Kunst en Politiek' (van programmamaker Greta Verduin), waaruit later het puur politieke radio- programma PolitiekNU (van Riet Wartenbergh) ontstond.

Ook in 2005 was Mario toen al te zien als zelfbenoemde stadsdichter op posters....

Maar in 2008 pas werd hij 'officieel' benoemd tot Stadsdichter door wethouder Arno Visser (een toen hem nog onbekende VVD'er)

In 2005 had Mario Withoud de ambitie om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraad, 'gewoon' als raadslid; maar op aandringen van enkele prominente leden van de PvdA ging hij een stapje verder: hij stelde zich kandidaat voor het 'lijsttrekkerschap'. Hij moest het daarbij opnemen tegen Rob Beuse, wat de meeste kandidaten niet durfden en door anderen ook niet op prijs werd gesteld....Dat bleek dus duidelijk 'een stap te ver'.....Withoud verloor de strijd en als 'beloning' kwam hij in 2006 zelfs niet in de fraktie van de PvdA!!

Sindsdien heeft Mario Withoud geen enkele funktie meer gehad - of geambieerd - binnen of namens de PvdA, zegt Mario....maar....hij is nog steeds lid van de PvdA en heeft wel ge'canvassed' (folderen, artikeltjes aanleveren 2006/'07) maar dan -uit zicht- wél in Lelystad!!

Dan nu..... over de Stadsdichter Mario Withoud

klik op foto voor filmpje optreden Mario

Almere onderzoekt (kosten 200.000 euro) of het kandidaat wil zijn (kosten 20 mjn euro) voor Culturele hoofdstad 2018 en alleen dat al leidt tot commotie.

Dús: een gedicht van Stadsdichter Mario (in september 2009)

Culturele hoofdstad 2018

het idee is knettergek en die wethouder is de weg kwijt

je hoofd moet er maar tegen kunnen, drie maal daags

regel na regel ontevredenheid in stromende zinnen

uitvoerend of controlerend onderdeel van de overheid

besef komt langzaam al is het tergend treurig traag

maar wie dubbeltjes zaait zal slechts dubbeltjes winnen

ze hebben het wel gezegd en het klonk haast voorbereid

en toen ze je polsten zei je nog enthousiast ja graag

waar het gelijk zich verstopt wou ik niet over beginnen

hij is de weg kwijt en je denkt het is bijna verkiezingstijd

nu ben jij de dader, morgen een nieuwe schuldvraag

beschaving schuilt niet in het portiek maar van binnen

Mario

e-mail > info@imagovanalmere.nl

IMAGO VAN ALMERE

Over mij activiteiten meer informatie op www.almere.nl/stadsdichter.